اصحاب و شاگردان

اصحاب امام حسین ادْهَم بن امیه

ادْهَم بن امیه بن (عبدی بصری) پدرش ابوعبداللَه از اصحاب رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم بود و از آن حضرت صلی الله علیه و آله و سلم نقل حدیث کرد. وی در بصره سُکنی گزید و در آن شهر چند پسر از خود به جای گذاشت. «۱»
از امام باقر علیه السلام نقل شده است که وی از شیعیان بصره بود و در جلسات منزل بانوی شیعی، ماریه دختر منقذ (سعید) که خانه وی محل تجمع و تبادل نظر بزرگان شیعه بود، شرکت میجست. آنگاه که ابنزیاد از مکاتبه اهل عراق با امام حسین علیه السلام و حرکت آن حضرت علیه السلام به سوی کوفه آگاه شد، فرمان مراقبت راههای بصره را به کارگزار خود صادر کرد؛ مبادا کسی برای یاری امام حسین علیه السلام از بصره خارج شود. در این هنگام یزید بن ثَبِیطْ (ثُبیط) تصمیم بر خروج از بصره و پیوستن به کاروان حسینی را گرفت. وی که ده پسر داشت از آنها خواست تا او را همراهی کنند. دو تن از آنها به نامهای عبداللَه و عبیداللَه دعوت پدر را اجابت کردند.
ادهم بن امیه نیز به اتفاق آنها از بصره خارج شد و در جایی به نام «ابْطَحْ»، در نزدیکی مکه، به کاروان حسینی رسید پس از اندکی استراحت به آن حضرت پیوست و همراه آن امام هُمام به کربلا آمد؛ «۲» و به شهادت رسید. «۳» بنا به قولی شهادت وی در شدت درگیری حمله نخست همراه شماری از یاران امام علیه السلام اتفاق افتاده است. «۴»
پژوهشی پیرامون شهدای کربلا، ص: ۹۳
برگرفته از کتاب پژوهشی پیرامون شهدای کربلا نوشته آقای عبد الحسین ﺑﯿﻨﺶ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *