اصحاب و شاگردان

اصحاب امام حسین عمیر بن عبداللَه مذحجی

وی از دوستان خاندان رسالت و از شجاعان قبیله مَذْحِجْ بود. از جزئیات زندگی وی اطلاعی در دست نیست و به احتمال زیاد ساکن کوفه بوده است زیرا قبیله مذحج در
پژوهشی پیرامون شهدای کربلا، ص: ۲۹۲
کوفه میزیستهاند. «۱»
خوارزمی مینویسد که او در روز عاشورا به میدان شتافت و این رجز را خواند:
قَدْ عَلِمَتْ سَعْدٌ وحَیُ مَذْحِج انی لَیْثُ الْغابِ لَمْ اهَجْهِجِ «۲»
اعْلُو بِسَیْفی هامَهَ الْمُدَججوَاتْرُکُ القَرْنَ لَدَی التَعرج فَریسَهُ الضَبُعِ الازل الاعرجِفَمْنَ تَراهُ واقِفاً بِمَنْهج «۳»
به تحقیق قبیله سعد و مذحج باور دارند که من شیر بیشه هستم که هرگز طرد نشدهام؛
شمشیر خود را بر کاسه سرِ پوشیده از سلاح، فرود میآورم و حریف را طُعمه کفتار لاغر لنگ مینمایم؛
چه کسی را میبینی که از راه و روش من آگاه است؟
عمیر بن عبداللَه در مقابله با دشمن، نبردی سخت کرد و پیوسته جنگید تا سرانجام توسط مسلم ضبابی و عبداللَه بجلی، به شهادت رسید. «۴»
برگرفته از کتاب پژوهشی پیرامون شهدای کربلا نوشته آقای عبد الحسین ﺑﯿﻨﺶ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *