معجزات و کرامات

رفتن عزاداران حسینی در آتش در دکن

مرحوم فاضل دربندی رضی الله عنه در کتاب اسرار الشهاده، از سید اجل و فاضل متقی «سید محمد علی مولوی هندی دکنی» که از اجلهی احباب و اوثق اصحاب ایشان بوده است و در اول عمر در شهر «دکن» و بعد در قریه «حیدرآباد هند» زندگی میکرده است، این قضیه را نقل کردهاند.در قریهی دکن از توابع حیدرآباد هند، در شب هفتم ماه محرم گودال بزرگ و مدوری حفر میکنند، که عمق آن گودال تقریبا پنجاه متر میشود! سپس درختان بزرگی از اشجار تمر هندی، که استقامت در آتش و سوزندگی آن غیر قابل وصف است؛ از ریشه میکنند و آن را تکه تکه میکنند و در آن گودال میاندازند و آنها را در همان شب آتش میزنند و از شب هفتم تا شب دهم چوبها را در آن گودال میسوزانند؛ تا آنکه آن گودال مانند دریایی از آتش، شعلهور است و موج میزند!چون نیمهی شب عاشورا نزدیک میشود، اهل آن قریه از پیر و جوان و بزرگ و کوچک از منزلهای خود بیرون میآیند و در چاهی که در آن نزدیکی است و بنام «بیت العاشورا» است، غسل میکنند سپس هر یک لنگی برای ستر عورت به کمر میبندند [ صفحه ۸۷] و با پای برهنه، فریاد زنان و نوحه کنان و «شاه حسین، شاه حسین» گویان بسوی آن گودال روانه میشوند و علمها و پرچمها در جلوی آنها برده میشود.در کنار گودال افرادی ایستاده و با بادبزنهایی که در دست دارند آتش را باد میزنند تا خاکستر و غبار از روی آن برود و شعلههای آن سوزانتر گردد و حرارت آن به گونهای است که از ده متری پرندهها را میسوزاند آتش آن چوبها هم در اصل طبیعت به گونهای است که اگر ذرهای از آن بر بدن انسان افتد، تا استخوانش را میسوزاند!وقتی که جمعیت عزادار به کنار گودال میرسند، شاه حسین گویان بر آن آتش وارد میشوند، اول بزرگ ایشان با نیزهی بلندی که در دست دارد، داخل گودال میشود و سایرین نیز «شاه حسین، شاه حسین گویان» همگی بر روی آتش مانند روی زمین راه میروند، بدون آنکه پاهای آنها در آتش فرورود یا آنکه بر بدن یا پای آنها آتشی افتد و بسوزاند! این عادت هر ساله در میانشان جاری است و من بارها با چشم خود دیدهام [۴۷] . [ صفحه ۸۸]
برگرفته از کتاب آثار و برکات حضرت امام حسین (ع) نوشته: محمد رضا باقی اصفهانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *