حرم و بارگاه

ضریح و بارگاه امام حسین علیه السلام

قبر امام حسین علیه السلام
اولین بار بنی اسد پس از دفن اجساد شهداء و پیکر سیدالشهداء، علامتی بر قبر نهادند. از اینکه توابین در سالهای ۶۳ یا ۶۴ بر سر قبر امام حسین می آمدند، می فهمیم که آن هنگام، آشنا و شناخته شده بوده است. بنا به تشویق اولیاء دین، مدفن آن حضرت از همان آغاز، مورد زیارت شیعه قرار گرفت، چه پنهانی و چه آشکار.
در زمان بنی امیه، قبه ای بر قبر شریف ساخته شد و تا زمان هارون الرشید باقی بود. وی قبر را خراب و محل آن را صاف کرد و درخت سدری را که (به نشانه قبر) در آنجا بود. قطع کرد. بار دیگر در زمان مأمون ساخته شد. سپس در سال ۲۳۶ و ۲۳۷ هجری به دستور متوکل عباسی، قبر و خانه های اطراف آن خراب شد و به جای آن زراعت کردند و مانع رفت و آمد مردم شدند. باز هم در سال ۲۴۷ به دستور متوکل قبر را خراب کردند و چندین نوبت دیگر این تخریب انجام گرفت. بنای فعلی مرقد و حرم سیدالشهداء به قرن هشتم هجری بر می گردد. البته بارهامرمتها و اضافاتی انجام گرفته است. در سال ۱۲۱۶ هجری وهابیها با سپاهی از منطقه نجد حمله کرده و حرم حسینی را غارت و تخریب کردند و اسبها را در صحن مطهر بستند.
/پاورقی ۱۰۳۸- اعیان الشیعه، ج ۱، ص ۶۲۹٫/

ضَریح
محفظه ای که روی قبر مطهر سیدالشهداء علیه السلام و امامان و امامزادگان دیگر قرار دارد. ضریح، هم به معنای گور، قبر بی لحد و مغاکی است که در میان گور سازند، برای مرده، شکاف میان گور یا در یک جانب آن یا شکاف، هم به معنای خانه چوبین و مشبک و یا از مس و نقره و جز آن که بر سر قبر امامی یا امامزاده سازند.
/پاورقی ۷۶۷- لغت نامه، دهخدا./
در روایات است که – ضراح -، جایی در آسمان چهارم، در برابر کعبه است، خانه ای برای پروردگار.
/پاورقی ۷۶۸٫ مجمع البحرین، طریحی./
در فرهنگ دینی، ضریح قبور اولیاء خدا مقدس و متبرک است و آن را می بوسند و کنارش به زیارت می پردازند و هنرمندان و صنعتگران مسلمان در ساختن و پرداختن ضریح، ظریفکاری های جالبی دارند. در عرف رایج میان علاقه مندان سید الشهداء علیه السلام، تعبیر – ضریح شش گوشه – بار عاطفی خاصی دارد و دلها را به سوی خود جذب می کند و شوق شیعه را به زیارت آن ضریح مطهر که در بر دارنده قبر علی اکبر است بر می انگیزد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *