امامت و رهبری، حاکمان زمان

نسب نامه معاویه

معاویه بطوری که معروف است پسر ابی سفیان است اما این نسب نامه مورد تصدیق همه علماء انساب نیست، و جمعی از محققین علم انساب در صحت نسب او تردید دارند، مهمترین دلیل بر صحت این تردید، وضع اخلاقی خاندان معاویه است که اهل زنا و فسق و فجور در آنها بسیار بوده و آلوده دامانی را عار نمی دانستند، و شعرای جاهلیت و اسلام آنها را به این اوصاف زشت هجو کرده اند و در ناپاکی معاویه و پدرش و اینکه اهل فجور و فحشاء بوده و از این ننگ شرم نمی کردند داستان استلحاق معاویه، زیاد بن ابیه را به پدرش کافی است به آن وضع رسوا و موهن ـ برخلاف حکم پیغمبر ـ صلی الله علیه و آله وسلم ـ که فرمود: «اَلْوَلَدُ لِلْفِراشِ، وَلِلْعاهِرِ الحَجَرُ» او را به پدر ملحق ساخت.زمخشری در ربیع الابرار گفته است معاویه به چهار پدر نسبت داده شده و از جمله ی آنان صباح، مغنی عماره بن ولید است که اجیر ابی سفیان شده بود. ابوسفیان بدشکل و کوتاه قد بود و صباح جوانی خوشرو بود. هند او را به خود خواند. صباح خواهش هند را انجام داد، و گفته اند که عتبه برادر معاویه هم از صباح است [۳۱۰] .سبط ابن الجوزی [۳۱۱] از اصمعی، و کلبی در مثالب نقل کرده که معنای سخن حضرت مجتبی ـ علیه السلام ـ به معاویه «قَد عَلِمتُ الفِراشَ الَذی وُلِدْتَ فیه» اینست که معاویه به چهار تن از قریش که همه ندیم ابی سفیان بودند نسبت داده شده، از جمله: عماره بن ولید و مسافر بن ابی عمر، عماره از زیباترین مردان قریش بود. کلبی گفته که عموم مردم معاویه را از مسافر می دانستند، برای اینکه مسافر از همه به هند بیشتر عشق داشت، وقتی هند به معاویه حمل یافت، مسافر بیمناک شد که معلوم شود حمل از او است به حیره گریخت و در نزد پادشاه حیره بماند تا از عشق هند مرد [۳۱۲] .و هم کلبی گفتگوی یزید و اسحاق بن طایه را در حضور معاویه و اعتراف معاویه را به اینکه بعض قریش او را از غیر ابی سفیان می دانستند نقل کرده است [۳۱۳] .و علامه کبیر شیخ محمد حسین کاشف الغطاء را در نسب معاویه رایی است که خود رابه آن متفرد شمرده وبعض شواهد تاریخی نیز آن را تایید می کند.نگارنده می گوید: هرچند آن شیخ جلیل شواهدی را که بر رای خود یافته ذکر ننموده ولی ما ضمن فحص و مطالعه به بعضی شواهد بر رای ایشان مطلع شدیم که از توضیح آن در این کتاب خودداری کرده و به همان آراء قدمای فن نسب اکتفا نمودیم.
برگرفته از کتاب پرتوی از عظمت امام حسین نوشته آقای لطف الله صافی گلپایگانی ﮔﻠﭙﺎﯾﮕﺎﻧﯽ ﻪّ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *