پدر و مادر (شجره نامه)

وداع حضرت امام حسین در عصر عاشورا

با اهل حرم
علّامه ی مجلسی۱ در بحارالانوار ذکر نموده که چون امام مظلوم هفتاد و دو نفر از اصحاب خود را دید که روی زمین افتاده اند و بی کس و تنها مانده است، به جهت وداع متوجّه خیمه ها شد.
« وَ نَادَی یَا سُکَیْنَهُ وَ یَا رقیَّه وَ یَا عَاتِکَه وَ یَا زَیْنَبُ وَ یَا فاطِمَه، یَا اُمَّ کُلْثُومٍ عَلَیْکُنَّ مِنِّی السَّلام» .
اهل حرم را صدا زد: ای سکینه و ای رقیّه و ای عاتکه و ای زینب و ای فاطمه و ای امّ کلثوم، خداحافظ.
زنان و دختران و کنیزان چون این صدا را شنیدند همگی از خیمه ها بیرون دویدند، و صدا به گریه و ناله بلند کردند. حضرت یک یک را سفارشی می فرمود که دلها را آتش می زد، نگاه حسرتی به ایشان کرد و آه از دل سوخته خود کشید… حضرت فرمود:
« وَ کَانِّی بِکُمْ غَیْرَ بَعیدٍ کَالْعَبیدِ یَسُوقُونَکُمْ امامَ الرِّکابِ وَ یَسُومُونَکُمْ سُوءَ الْعَذَابِ، فَتَضارَخْنَ النِّساءُ فَسَکَّتهُنَّ».
ای خواهر، گویا می بینم که در این نزدیکی، شما را مثل بندگان و کنیزان اسیر کرده، در جلو اسب ها می دوانند و عذاب می کنند، که اهل حرم صدا به گریه و ناله بلند کردند، آن حضرت ایشان را ساکت گردانید و امر به شکیبایی نمود و سپس روانه ی میدان شد.
برگرفته از کتاب بانک جامع حضرت رقیه علیهاالسلام

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *